01.Żartowałem.

   Rano ,dwunastego dnia mojego pobytu tutaj ,wstałem i poczułem się jak kiedyś. Tak ,jak w internacie w Barcelonie. Tylko wtedy w pokoju było trochę więcej osób i dookoła było pełno plakatów naszych idoli. Cieszyliśmy się z każdego treningu i spotkania z najlepszymi piłkarzami. Teraz to niektórzy z nas są właśnie takimi idolami. Nasze plakaty wiszą nad czyimś łóżkiem ,ktoś czeka z naszym zdjęciem pod stadionem by zdobyć tylko to jedno jedyne maźnięcie markerem i uśmiech. Nie wiem ,czy byłem kimś takim ale moja ręka machnęła tysiące tych maźnięć. I mimo wszystko ta radość nie doprowadzała mnie w niebiańskie poczucie samego siebie. Jestem taki niezwykły i w ogóle. Heej! Koleś. Siedzisz w ośrodku dla uzależnionych i z problemami psychicznymi.
-Usiądę obok Ciebie a ty nie zaczniesz krzyczeć ,prawda?-moje rozmyślania przerwał mi jakiś chłopak dosiadający się do stolika ,przy którym siedziałem sam.
-Tak ,zacznę krzyczeć. Aż tak tu źle?
-Żartowałem. Nie ,aż tak nie. Co ci dolega ,kolego?
-Dobry pomysł. Będziemy rozmawiać o mojej depresji przy pierwszym spotkaniu ,hej!Jestem Marc Bartra ,gram w FC Barcelonie i mam deprechę. Cool ,co nie?A ty co tu robisz kompanie do porannych rozmów przy całkiem dobrym jak na te warunki śniadaniu?
-Jestem uzależniony.I jestem Miles.
-Od...?
-Od dziecięcego porno ,wiesz? Od pieprzonego alkoholu i fajek. Nie wiem ,co tu robię ale to jest warunek jaki postawili mi na komendzie. Albo ośrodek ,albo do kicia. Trochę się nazbierało w mojej kartotece. A najwięcej to picia przed dwudziestym pierwszym rokiem życia.
-Uu. Widzę ostry gracz.
-Świetnie. Jestem tu miesiąc i jakoś lepiej się czuje ,chyba mnie wypuszczą.
-Mam pytanie. Co to za dziewczyna?-wskazałem na siedzącą w roku ,samotną czarnowłosą bezimienną.
-Beatrice. Ona chyba też ma depresje ,ale nikt nie wie. Z nikim nie rozmawia. Ze mną rozmawiała ,jest całkiem...normalna. Ale przyjechała tu dzień przed Tobą.
-Zmieńmy to.-odpowiedziałem i chwyciłem swoją tackę z jedzeniem po czym wstałem. Wszystko tu wyglądało jak w Amerykańskim liceum ,dosłownie. Nawet lekcje były. Nie mogli wysłać mnie do ośrodka w Europie?-Ja i Miles.-przedstawiłem się czarnowłosej.-Ja Marc i Miles Miles. Marc Miles. MM. MM i spółka. A ty?-usiadłem razem z Milesem naprzeciwko niej. Spojrzała się na nas z niedowierzaniem i przegryzła kanapkę ,w której konsumowaniu chyba jej przeszkodziliśmy.
-Tris, po prostu Tris. Rodzice dali mi na imię Beatrice ,bo chyba myśleli że zostanę zakonnicą. A wy nienormalni ,prawda?
-Jak najbardziej.-wyszczerzyłem się.-Żartowałem.-progres. Po raz pierwszy od kilkunastu dni po prostu żartowałem ,wow.
-A co Cię tu sprowadza?-wtrącił Miles.
-Niezrównoważenie psychiczne?Chciałam zabić kilka osób i nadal się powstrzymuję ,ot co.-odpowiedziała i przez chwilę patrzyliśmy na nią z niedowierzaniem-Też żartowałam. -dodała po chwili.-Rodzina mnie tu sprowadziła. Sądzą że ,,mam problemy''-zakreśliła cudzysłów w powietrzu.
-Oo ,to jak ja. Tylko mnie znajomi.
-Ooo ,to jak nie ja. Jestem po prostu alkoholikiem. Alkoholikiem po dwudziestce! Już zdążyłem się wyrobić. I papierosoholikiem. O ile coś takiego istnieje.
-A kto nie jest.-powiedziała z buzią wypełnioną kanapką.Chwilę żuła ,a potem dorzuciła.-Też palę. Nałogowo. A ty Marc ,palisz?
-Nie. Nie palę ,nie mogę.
-Wiesz co ,nie wyglądasz na obłąkanego.On wygląda.-wskazała na Miles'a.-Jest jakiś dziwny.-chłopak prawdopodobnie nic nie słyszał. Zajął się ustawianiem widelca na czubku nosa.-Pewnej nocy nas wszystkich pozabija. Mimo ,że to nie jest psychiatryk.-mówiła ,a ja spojrzałem za okno i przyglądałem się samochodom jeżdżącym obok.-Wiesz po czym poznać psychiatryk i odróżnić go od ośrodka?
-Po czym?Masz w tym jakieś doświadczenie czy co?-zaśmiałem się.
-Nie ,nie mam. Ale psychiatryk straszy swoim wyglądem. Czy cokolwiek Cię tutaj przestraszyło? No oprócz Miles'a.
-No nie za bardzo. Za kolorowo tu.
-No właśnie. Nikt nie chce trafić do psychiatryka.A jeśli chce ,to siedzi w swoim pokoju i przycina sobie żyły. Jeśli stracisz panowanie nad sobą i się zagubisz ,patrz przez okno.-mówiła całkiem poważnie.-Jeśli nie będzie tam drogi stanowej ,to masz przesrane.

_________

No ,1 :D
Rozśmieszył mnie komentarz o plagiacie:D
Dla niedoinformowanych ,którzy chcą tu pisać ,,plagiat plagiat!'' :
1.Inspiracja: Szukając Alaski. Dlaczego? Przeczytaj a się dowiesz. Jeśli nie chcesz czytać ,nie czytaj. Specjalnie dla Ciebie tekst niżej.
SPOILERY SPOILERY!
Internat , zagubiony chłopak. Poznaje Alaskę i Pułkownika ,którzy zmieniają jego życie. Ale naprawdę nie chce spoilerować. Poszukaj informacji w internecie.
Kaya - boże ,ta dziewczyna ma na twarzy wypisane ,,mroczna ,idealna do roli Alaski''

Prolog

   Kwiecień to taki miesiąc ,gdy wszystko mimo względnej beznadziei po zimie budzi się do życia. Dla niektórych jest to dopiero maj, ale inni doceniają piękno kwietnia ,a nawet marca. W Hiszpanii wszystko jest takie piękne ,a gdy przestajesz to doceniać możesz być uznany jako względny wariat. Ja nie byłem tym cholernym ,względnym. Byłem prawdziwym wariatem ,który nie patrzył na morze przez pryzmat chłodu w upalny dzień ,czy miejsca na robienie pięknych zdjęć. Morze to było dla mnie idealne miejsce na utonięcie. Odpłyniesz daleko ,nikt Cię nie znajdzie. Będziesz zaginiony. Niestety to nie jest takie łatwe.
Często słyszałem:
-Boże ,koleś ,cho na laski przejdzie Ci!
Wiecie... To może dziwne. Ale nigdy nie przechodziło. Wtedy słyszałem:
-Może jesteś gejem? Nie pociąga Cię klata Ronaldo przez przypadek?
Tak czy siak. Moja kariera piłkarska stanęła pod znakiem zapytania. Postanowiłem ją zawiesić ,bo nie miałem siły ,chęci i ochoty do wstawania ,nie potrafiłem już zagrać tak dobrego meczu jak kiedyś i łapałem zadyszkę po stu metrach. Nie ,nie mam problemu alkoholowego. Chociaż i on był blisko.
Wszyscy jednogłośnie stwierdzili ,że mam depresję ,zaburzenia nerwicowe i bez gadania zostałem wysłany do jakiegoś ośrodka w USA. Ośrodka. Od razu psychiatryka ,bo wtedy tak się czułem - jak jakiś wariat ,który będzie siedział w ciemnym pomieszczeniu za kratami przywiązany do metalowego stolika opatulony białym kombinezonem powstrzymującym jakiekolwiek ruchy rąk.
Było to jakieś zadupie w Tennessee. Biały kompleks podzielony na kilka małych budynków i kilka małych domków,rozstawionych na ogromnej powierzchni nie był otoczony kratami i drutami kolczastymi tak jak to sobie wyobrażałem. Było zwykłe ogrodzenie ,furtka i brama. Jak w jakimś domku letniskowym,tyle że on taki nie był. Zabezpieczenie tego też nie stało na wysokim poziomie. Każdy mógł sobie dowolnie wyjść i jeśli miał szczęście ,wrócił nieprzyłapany. Na środku było naprawdę wielkie jeziorko ,po lewej stronie las a po prawej pole ,które oddzielone było od kompleksu drogą stanową i oczywiście ogrodzeniem.
W środku każdy pokój miał inny kolor. Dla przykładu: jadalnia była pomarańczowa ,łazienka: zielona ,niebieska ,biała ,żółta. Każde pomieszczenie było inne i to mi się tutaj podobało. Było inaczej niż w domu ,ale i inaczej niż sobie wyobrażał w tych koszmarach nękających go co noc.
Pokoje były pojedyncze i wyposażone w biurko ,łóżko ,lustro i własną łazienkę ,o ile ma się szczęście. Ja takie miałem.
   Ale po co i komu do szczęścia potrzebne są opisy pomieszczeń. Na całym kompleksie zabronione było używanie telefonów i wszelakich środków masowej komunikacji. Jeśli chciałeś zadzwonić ,musiałeś ładnie poprosić ,podać powód i użyć jednego z telefonów na korytarzach. Ale no cóż ,czego się nie robi dla zdrowego ,czystego i spokojnego umysłu?
Żartowałem.
  Najchętniej rozwaliłbym okno i uciekł stąd jak najdalej ,ale nie chcę robić sensacji w mediach. Wszyscy myślą ,że jestem na nieokreślonej wyspie i wyleguje dupę na ciepłym ,białym ,żółtym ,różowym ,czarnym albo nawet niebieskim piasku.
Po kilku dniach przyzwyczaiłem się do tego wszystkiego. W ośrodku widywałem głównie młode osoby ,w moim wieku i młodsze ,które zazwyczaj leczone były od uzależnień. Bo przecież wszyscy Ci opiekunowie potrafili zabić swoim uśmiechem i podejściem do życia. Jeszcze brakowało tego ,żebyśmy krowami się opiekowali ,bo tu niedaleko są.
W oczy rzuciła mi się jedna dziewczyna. Konkret. Czarne włosy. Tak czarne ,że gdyby leżała w węglu twarzą odwrócona ku niemu ,nikt by się nie poznał. W sumie to węgiel jest jaśniejszy. Jej zielone oczy zawsze patrzyły w jedno miejsce ,a mina ciągle była taka sama. Ani razu nie widziałem ,żeby się uśmiechała. Po prostu tak siedziała. I siedziała. Wtedy nie wiedziałem kim jest i co jej dolega...